یادداشت روزانه

چند دلیل من برای نوشتن

۱۹۶ روز است که می‌نویسم. نوشتنِ جدی. یعنی می‌نویسم، می‌خوانم، می‌نویسم و از نوشتن چرت‌وپرت به تنگ می‌آیم. به نوشته‌هایم امیدوار می‌شوم، از نوشته‌هایم ناامید می‌شوم. گاهی پرسه می‌زنم، گاهی جدی‌تر تمرین می‌کنم. می‌دانم ۹۹/۹ درصد مواقع گند می‌زنم. گاهی هم قربان صدقه‌ی نوشته‌هایم می‌روم. یک چیز را باید صدبار، هزاربار به خودم یادآوری کنم، باز می‌بینم انجامش نمی‌دهم. گاهی هم راحت کارها را پیش می‌برم.

در حالِ تربیت خودِ کاتبم هستم. اما مابین همه‌ی چیزهایی که گفتم و چند برابرش که حالا به یاد نمی‌آورم چند دلیل برای نوشتن یافتم.

برای یادآوری به خودم؛ ۱۹۶ روز معادل ۶ ماه و ۱۵ روز نوشتن به معنای این نیست که در ادامه هم خواهم نوشت یا در این مسیر خواهم ماند. کارهای گذشته برای گذشته است. برای فردا چه دارم؟ جان‌دی راکفلر جوان همیشه به خودش می‌گفت: خیال می‌کنی تاجری چون سرمایه اولیه داری. مراقب باش وگرنه سرت را به باد خواهی داد. محتاط باش‌.*

*از کتاب توصیه‌هایی به جوانی که می‌خواهد به جایی برسد، درباب خودپسندی؛ رایان هالیدی.

اما دلایل من

این لیست به‌تدریج کامل خواهد شد.

۱. اگر ننویسم عصبی می‌شوم.

۲. اگر ننویسم بیشتر از این‌که پیِ چاره باشم پیِ مقصرم.

۳. اگر ننویسم در اندیشیدن ناتوانم.

۴. اگر ننویسم از روزی که در اختیار دارم لذت چندانی نمی‌برم. کمبودش را حس می‌کنم.

۵. اگر ننویسم جرات روبرو شدن با خودم را ندارم.

۶. اگر ننویسم حس می‌کنم به زندگی گذشته برگشته‌ام.

۷. اگر ننویسم ظرفیتی برای خواندن در من ایجاد نمی‌شود.

۸. اگر ننویسم تحمل وقت‌هایی که از خودم ناامید می‌شوم سخت خواهد بود.

۹. اگر ننویسم شنونده‌ی خوبی هم نیستم.

۱۰. اگر ننویسم دریافتم از دنیایِ اطرافم ضعیف خواهد بود.

۱۱. اگر ننویسم انگیزه‌ای برای خواندن کتاب‌های تازه ندارم.

۱۲. اگر ننویسم با ذهن شلخته‌ام تنها خواهم ماند.

تصویر نویسنده
فاطمه یکتا

2 نظرات در مورد “چند دلیل من برای نوشتن

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *