توسعه فردی,عملگرایی

منتظر ساعت رُند ماندن

من عاشق گوش دادن به موسیقی هستم. هدفون را تنظیم می‌کنم و آهنگ‌های محبوبم را پخش میکنم.

همیشه زمان مشخصی را برای این کار در نظر می‌گرفتم. اما گاهی اوقات هم پیش می‌آمد به زمان اهمیتی نمی‌دادم، چون گوش دادن برایم لذت‌بخش بود. همان لذت آنی را ترجیح می‌دادم.

ماجرا از اینجا شروع می‌شود. متوجه شدم نیاز دارم تغییر کنم. چگونه؟ با فدا کردن یا حتی کمرنگ کردن کارهایی که دستاورد چندانی ندارند مثل همین کار.

در طاقچه کتابگردی می‌کردم (اگر در این عادت دچار افراط نشوم کاربرد دارد، چون شبیه قدم زدن در کتابفروشیِ فیزیکی است.).

معمولا اول سراغ کتاب‌های موفقیت و خودیاری می‌روم. تا جایی که به یاد دارم از دوران مدرسه شیفته‌ی این کتاب‌ها بودم. اولین کتابی هم که در این حوزه خریدم قورباغه‌ات را قورت بده بود.

در دسته‌بندی کتاب‌های خودیاری چشمم به یک کتاب تازه خورد. هنر تمرکز حواس و فکر. کتاب را دانلود کردم. چند صفحه خواندم.

نویسنده دست گذاشته بود روی اشتباهی که خیلی‌ها مرتکب می‌شوند. حرکت نکردن در مسیر تقویت تمرکز، حالا به هر وسیله‌ای. تلفن همراه، کامپیوتر، تلوزیون و چیزهای دیگر.

اما چه چیزی باعث شد این پست را بنویسم؟ پرسشی که بعد از خواندن همان چند صفحه از کتاب در ذهنم شکل گرفت‌.

چرا کمی زودتر حاضر شویم؟

همیشه ده تا پانزده دقیقه قبل از شروع جلسه‌‌یِ کارگاه محتوا، وارد اسکای‌روم می‌شویم. این برای من سوال شد که چرا ۱۰ دقیقه زودتر؟ چرا همیشه بر این موضوع اصرار می‌شود؟

اینکه ده دقیقه قبل از شروع تمرینات در کلاس حاضر باشیم باعث ایجاد تمرکز می‌شود. ذهن خودش را آماده می‌کند.

با دوستان حاضر در کلاس خوش‌وبش می‌کنی و آماده می‌شوی. چیزی شبیه به گرم کردن. یک حدومرزی بین دنیای قبل از کلاس و بعد از کلاس ایجاد می‌شود. این حدود تعین شده تمرکز می‌آورد.

من هم از این روش استفاده کردم.

با خودم قرار گذاشتم، اگر می‌خواهم برای تجدید قوا پنج دقیقه موسیقی گوش بدهم، بعد از پایان ۴ دقیقه قطعش کنم.

پس الان کمتر منتظر رسیدن اعداد رُند می‌‌مانم. حس می‌کنم با این کار یک پیام به بدنم و ذهنم می‌دهم، من متمرکز هستم و آگاهانه روزم را پیش می‌برم.

یک نکته؛ من هنوز کتابی را که گفتم کامل نخوانده‌ام و شاید پاسخ سوال من به طور واضح در کتاب مطرح شده باشد.

پس چیزی که می‌نویسم تصور من است و دستور کتاب نیست. ممکن است روش من نادرست باشد. شما هم با نگاهی پرسشگرانه به آن بنگرید و خودتان امتحان کنید.

از تجربه‌ی خودتان بگویید، حاضرید چه چیزهایی را کمرنگ کنید؟

تصویر نویسنده
فاطمه یکتا

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.